پریشانم
چه میخواهی تو از جانم؟! مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی خداوندا! اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیاندازی و شب آهسته و خسته تهیدست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟! خداوندا! اگر در روز گرما خیز تابستان تنت بر سایه ی دیوار بگشایی لبت بر کاسه ای مسی قیر اندود بگذاری و قدری آن طرفتر عمارتهای مرمرین بینی و اعصابت برای سکه ای اینسو و آنسو در روان باشد زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟! خداوندا! اگر روزی بشر گردی ز حال بندگانت با خبر گردی پشیمان میشوی از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت خداوندا تو مسئولی خداوندا تو میدانیکه انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است چه رنجی میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است! دریای شور انگیز چشمانت چه زیباست آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست در من طلوع آبی آن چشم روشن یاد آور صبح خیال انگیز دریاست گل کرده باغی از ستاره در نگاهت آن یک چراغانی که در چشم تو برپاست بیهوده می کوشی که راز عاشقی را از من بپوشانی که در چشم تو پیداست ما هر دوان خاموش خاموشیم اما چشمان ما را در خموشی گفتگوهاست دیروزمان را با غروری پوچ گشتیم امروز هم زانسان ولی آینده ماراست دور از نوازشهای دست مهربانت دستان من در انزوای خویش تنهاست بگذار دستت را در دستم گذارم بی هیچ پروایی که دست عشق با ماست برایت خاطراتی بر روی این دفتر سفید نوشتم که هیچکسی نخواهد توانست چنین خاطرات شیرینی را برای بار دوم برایت باز گوید. چرا مرا شکستی ؟چرا؟ اشعاری برایت سرودم که هیچ مجنونی نتوانست مهربانی و مظلومیت چهره ات را توصیف کند چرا تنهایم گذاشتی ؟چرا؟ چهره پاک و معصومت را هزار بار بر روی ورق های باقی مانده وجودم نگاشتم چرا این چنین کردی با من ؟چرا؟ زیباترین ستارگان آسمان را برایت چیدم. خوشبو ترین گلهای سرخ را به پایت ریختم. چرا این چنین شد/؟چرا؟ من که بودم؟ که هستم به کجا دارم می روم اگه تو از پیشم بری سر به بیابون می ذارم ؟ چه می شد گر دل آشفته ی من به شهر چشم تو عادت نمی کرد و ای کاش از نخست آن چشمهایت مرا آواره ی غربت نمی کرد چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت میان راز چشمان تو می ماند تو می ماندی واو هم مثل یک کوچ ز باغ دیده ات هجرت نمی کرد تمام سایه روشنهای احساس پر از آرامش مهتابیت بود ولیکن شاعر آیینه ها هم به خوبی درک این وسعت نمی کرد زمانی که تو رفتی پاکی یاس خلوص سبز کلدان را رها کرد چه زیبا بود اگر از اولین گام نگاهم با دلت صحبت نمی کرد تو پیش از آن که در دل پا گذاری تمام فالهایم رنگ غم داشت ولی تو آمدی وبعد از آن دل بدون چشم تو نیت نمی کرد هجوم لحظه های بی قراری مرا تا عمق یک پروتز می برد وجز با آسمان دیدگانت دلم با هیچ کس خلوت نمی کرد نگاهم مثل یک مرغ مهاجر به دنبال حضورت کوچ می کرد به غیر از انتظارت قلب من را کسی این گونه بی طاقت نمی کرد تو ماندی کنار لحظه هایم ولی این شادمانی زود می رفت وتا می خواست دل چیزی بگوید تو می رفتی و او فرصت نمی کرد دلم ازپشت یک تنهایی زرد نگاهش را به چشمان تو می دوخت ولی قلب تو قدر یک گل سرخ مرا به کلبه اش دعوت نمی کرد وحالا انتهای کوچه ی شعر منم با انتظاری مبهم وزرد ولی ای کاش جادوی نگاهت غزل های مرا غارت نم کرد برای چندمین بار از تو گفتم که شهر عشق تو پایان ندارد به یادت هست زخمی بر دلم هست که جز لبخند تو درمان ندارد زلالی تو به رنگ اشک برکه تو با روح شقایق آشنایی تو در آینه ی سرخ غزلها همیشه ابتدا و انتهایی کنار پنجره تنهای تنها میان هاله ای از غم نشستم تو آرایشگر چشمان موجی ومن زیبایی ات را می پرستم تو با بارانی از جنس نیازم مرا به ساحل ادراک خواندی وبا زیبا ترین فانوس دریا مرا تا قعر دریاها رساندی تو روز جشن میلاد سپیده به باران یک سبد لبخند دادی تو دست یاس زرد خسته ای را به چشم عاشقان پیوند دادی تمام سرزمین آرزو را به دنبال گلستان تو گشتم میان سقف گیتی را گشودم پی یک قطره باران تو گشتم میان کوچه ی باغ سبز یادت ترنم های سرخ آرزو بود ودر ایوان چشمت یک پرستو همیشه با دلم در گفتگو بود قسم به آه نرم وخیس ساحل قسم به آرزوی پاک دریا قسم به ابتدای شعر پرواز قسم به انتهای باغ دنیا تو چون یک واژه ی نیلوفری رنگ میان دفتر دل ماندگاری اگه شهر نگات فرصتی داشت به یادم باش در هر روزگاری
هر چی گل شقایقه رو خاک مجنون می ذارم
اگه تو از پیشم بری من خودم و گم می کنم
به عمر تو رو شرمنده حرفای مردم می کنم
اگه تو از پیشم بری دل رو به دریا می زنم
غرور خورشید و با برف آرزوها می شکنم
اگه تو از پیشم بری کار من آوارگیه
خلاصه شو واست بگم که آخر زندگیه
اگه بری شکایت تو رو به دریا میکنم
شقایقای عالم و من بی تو رسوا میکنم
اگه تو از پیشم بری زندگی خاکستریه
فرداش یکی خبر می ده دلت پیش دیگریه
اگه تو از پیشم بری شمعدونیا دق میکنن
شکایت چشم تو رو به مرغ عاشق میکنن
اگه بری پرستوها از زندگیشون سیر میشن
آهوا توی دام صیادای پیر اسیر می شن
اگه بری دریا پر از اشک و نیاز ماهیاس
شبای شهرمون مثه چشمای عاشقت سیاس
اگه بری یه شب تو خواب دریا رو آتیش می زنم
نردبون آسمون و با هر چی نوره می شکنم
اگه بری پروانه ها شمعا رو خاموشن میکنن
قنریای قفسی دل و فراموش میکنن
اگه بری پلک گلا از غم عشق تو تره
یکی مثه من دلش از چشمای تو بی خبره
اگه تو از پیشم بری پنجرمون بسته میشه
یه دل با صد تا آرزو از زندگی خسته میشه
اگه بری مجنون دیگه از من و تو نمیگذره
نرو بذار ببینمت باز از کنار پنجره
اگه بری من می مونم با بازی های سرنوشت
که من رو تو دوزخ گذاشت ترو فرستاد به بهشت
اگه بری به آسمون شب شکایت میکنم
یه شب می شینم با خدا تا صبح خلوت میکنم
اگه بری پرنده ها بر نمی گردن به لونه
بی تو کدوم پرنده ای راه خودش رو می دونه
اگه تو از پشم بری تو ابرا غوغا میکنم
برای مردن گلا بهونه پیدا میکنم
اگه تو از پیشم بری یاسا ترک بر میدارن
شبنما رو گل رز مگه حتی طاقت میارن
اگه بری مردم منو به هم دیگه نشون می دن
می پرسن از همدیگه که چی راجع من شنیدن
اگه بری همه میگن عشق من و تو هوسه
بمون با هم نشون بدیم که عشق ما مقدسه
اگه بری می لرزه فرهاد و ستون بیستون
به خاطر اونم شده تو تا ابد پیشم بمون
اگه بری می گن دیدی این آخر و عاقبتش
ما هیچ کدوم و نمی خوایم نه رنج و ئنه محبتش
اگه بری نمی دونن شاید واست خوشبختیه
نمی دونن لذتت بعضی خوشیا تو سختیه
اگر چه وقتی تو بری دیگه من و نمی بینی
اگه بخوای هم می باید تا فصل محشر بشینی
اما تورو جوون خودت که از همه عزیزتری
با یک نگاهت منو تا اوون ور دنیا می بری
اگه میشه بری یه جا به آرزوهات برسی
یا که دور از چشمای من قلب تو دادی به کسی
برو منم با ید تو زندگی رو سر میکنم
گاهی به اشتیاق تو قلبم و پر پر میکنم
عیدا که شد عشق تو رو تو قلب هفت سین می چینم
با اینکه رفتی باز تو رو کنار هفت سین می بینم
غصه نخور دنیای ما سمبل بی وفاییه
هر چی من و تو می کشیم تقصیر آشناییه
راستی اگه بخوای بری این جوری طاقت می یارم
خودم باید دست تو رو دست غربت بذارم
اگه بری دنبال تو میام تا اوج آسمون
اون وقت می بینم همه رو پس تو نرو پیشم بمون
دلت می خواد اگه یه روز بدون من می رفتی یه جا
دنبال مهربونیات آواره شم تو کوچه ها
اگه بری یه وقت می ای می بینی مریم نداری
اون وقت باید دسته گل و رو خاک مریم بذاری
اگه بری بیدای مجنون و پریشون می کنم
سقف دل و بر سر آرزوها ویرون میکنم
اگه بری اینجا یه دل بمون که صاحب اون مریمه
اگه بری دعای من بازم می یاد پشت سرت
من به فدای تو و عشق تو و فکر سفرت
هر روز و هر روز منتظرم حتی اگر تا ابد هم منتظر بمانم باز هم نمی توانیم با هم باشیم
نه نه نمی تواند اینگونه باشد
اگر نمی توانی بیایی مرا با خود به انجا ببر
مه . . . مه و صدای کودکی که می گرید .
می خواهم به خانه بروم نزد پدر و مادری که عاشقشان هستم
مه . . مه و اسمان سیاه
ستاره ها می درخشند اما جایی برا ی قلب پر اشوب من نیست .
اه چه کسی می تواند مرا به خانه ببرد خانه ای چنان دور نترس نترس عزیزم
یک دسته گل یک دانه شن تا پایان زمین
نترس نترس هرچه زودتر بزرگ شو
منتظر افتاب باش تا امید بیاورد
وقتی مه از اسمان پاک شود کودک خواهد خندید
آواز بخوان و. با این پدر و مادر حرف بزن
وقتی مه پاک شودذ اسمان روشن خواهد شد
به افتاب نگاه کن و امیدوار باش
گل باغ آرزوهام توی دست سرد باده
واسه من گرون تموم شد این یه دل دادن ساده
رفتی ازم گرفتی رنگ خنده و صدامو
از درخت شبا چیدی همه ستاره هامو
کاش نمی دیدمت هیچ وقت
سخت از تو دل بریدن
بهترین بهونه ای تو واسه نفس کشیدن
جای تو خالی حالا
حالا تو دوری و دوری بین ما شکسته پلها
اولش دست زمونه گره عشقمو کور کرد
بعدش آورد جدایی قلبمو زنده به گور کرد
دل بهت دادمو گفتم با خوب و بدت میسازم
آخر کار و نخوندم که جونیمو می بازم
حالا تو یه قطره اشکی می درخشی توی چشمام
کاش نمی دیدمت هیچ وقت
کاش نمی دیدمت
هیچ وقت…………..
بهانه
گفتی که به احترام دل باران باش باران شدم و به روی گل باریدم گفتی که ببوس روی نیلوفر را از عشق تو گونه های او بوسیدم گفتی که ستاره شو دلی روشن کن من همچو گل ستاره ها تابیدم گفتی که برای باغ دل پیچک باش بر یاسمن نگاه تو پیچیدم گفتی که برای لحظه ای دریا شو دریا شدم وتورا به ساحل دیدم گفتی که بیا ولحظه ای مجنون باش مجنون شدم وز دوریت نالیدم گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز گل دادم وبا ترنمت روییدم گفتی که بیا از وفایت بگذر از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم گفتم که بهانه ات برایم کافیست معنای لطیف عشق را فهمیدم
| Design By : Night Melody |
